‘veranderen’…ik kan het niet meer horen…

‘veranderen’…ik kan het niet meer horen…

 

Wat ‘veranderen’? ‘Wat anders doen’?….om moe van te worden, het ontneemt je energie…

 

Het wordt te pas en te onpas geroepen in organisaties en die enthousiasteling die het roept heeft vaak al weken, maanden het hele verander-traject in zijn hoofd voorbereid. Hij is er vol van. Hij ziet situaties gebeuren en bevestigt zichzelf dat deze ‘verandering’ nodig is ten gunste van ons allemaal en het bedrijf.

 

En dan is het zover en wordt de ‘verandering’ gecommuniceerd. Holladie. Als een bom wordt het plan gedropt. Kijk maar wat je ermee doet, alsof het door je strot wordt gestouwd. Enthousiast worden alle plannen ten tonele gebracht, de richting bepaalt en een startdatum aangereikt. We gaan het doen!

 

Nou, maak je borst maar nat ‘met deze verandering’. Je voelt hem al aankomen. Een kansloze missie. Mensen zijn dit soort ‘veranderingen’ zat. Ze gaan met de hakken in het zand. Ze zien namelijk niet dezelfde noodzaak als de enthousiasteling met al zijn veranderplannen. Zwijgzaam laten ze het over zich heenkomen en het lijkt erop, op een enkeling na die er wel iets van zegt, dat iedereen ermee instemt. Maar de feiten zijn vaak anders, ‘de verandering’ doet het roddelcircuit flink oplaaien.

 

Laat ik er kort over zijn. Het is jammer dat alle goede bedoelingen, intenties en vast ook goede ideeën, programma’s in het niet vallen. En het allerergste is dat het uiteindelijk de organisatie en haar mensen geen goed doet, eerder vervallen ze in een negatieve spiraal dan dat het een boost geeft.

 

Ongelooflijk, dat dit ene woord…’veranderen’….zoveel teweeg kan brengen.

 

‘Veranderen’ is namelijk een beweging alsof we iets opgelegd krijgen, min of meer ongewenst opdragen, zonder vooraf overlegd te hebben. Ja, en dát ligt gevoelig. Commitment is er dan niet. Maar wat dan wel? Hoe krijgen we wel de aandacht van onze mensen.

 

Wat wel werkt is het hebben over ‘bijdragen’ en ‘toevoegen . Dat is wat mensen aanspreekt. Dat is een beweging naar binnen toe waarbij mensen naar hun persoonlijke betrokkenheid wordt gevraagd. Wat draag je bij, wat gaat je goed af en wat minder, zit er nog meer in of ben je tevreden. Hoe draag je bij, wat heb je nodig en wat verwacht je van de ander?

 

‘Bijdragen’ en ‘toevoegen’ komt vanuit jezelf, alsof er iets wordt wakker gemaakt. Het is jouw inzet, je (intrinsieke) motivatie, je beleving. Het is alles waar je energie van krijgt, of nog niet omdat het nog teveel vergt. Het zijn bijdragen volledig gevoed vanuit jezelf.  En als deze bijdragen dan ook nog worden gezien door de organisatie is het een goede voedingsbodem voor het vormen van een fijne bedrijfscultuur. En daar hebben we met zijn allen baat bij.

 

En wat betreft onze enthousiasteling kunnen we duidelijk stellen dat zijn aanpak nauwelijks commitment krijgt. Het zou hem beter gegaan zijn wanneer hij zijn plannen tussentijds had gedeeld, zich zelf had getoetst aan de huidige omstandigheid en gevraagd had om bevindingen, aanvulling en misschien ook kritiek. Dan had hij zijn plannen tussentijds kunnen bijsturen met de ‘bijdragen’ van anderen en daarmee organisatie-breed draagvlak gecreëerd. Jammer dat al die ideeën waar maanden op gebroed is niet tot hun recht komen, daarom geef al die enthousiastelingen a second chance, hun bijdrage doet er echt wel toe.

 

Met ‘bijdragen’, ‘toevoegen’, en ‘oogsten’ spreek ik het potentieel van mensen aan. Dat noem ik inner-leadership. Mijn inner-leadership programma is continue aanspreken op wensen, verlangens en vooral motivatie van mensen en met het beste van jezelf ook actief aan de slag te gaan en daarmee bij te dragen aan het werkproces, je privé, je gezin, en in al je relaties.

 

Communiceer je gedachten, laat je verlangen leven, draag bij, voeg toe en oogst.

 

There is always a second chance for a better way…