pleur-maar-op

‘pleur maar op’…

Een ongecontroleerde uitspraak, vaak niet zo bedoeld maar wanneer het toch wordt gezegd of gedacht, kan het leiden tot ongemakkelijke situaties. De ongebreidelde uitspraak gaat een eigen leven leiden. Het is het probleem via de voordeur naar buiten ‘gooien’, er niets mee doen en dan vervolgens constateren dat het zich via de achterdeur weer meldt.

Het probleem wegkijken, de rug toe keren, het er niet meer over hebben is gedrag van machteloosheid, het niet meer weten wat je ermee aan moet, geen uitweg zien omdat het te omvangrijk is, te beladen, of noch te bevatten en soms te pijnlijk ermee geconfronteerd te worden.

Dit is niet alleen in de politiek zo, het speelt overal, op de werkvloer onder collegae, in teams en ook in thuissituaties. Het niet benoembaar maken heeft impact om onze hele omgeving.

Het werkwoord ‘oppleuren’ kent veel energie. Laten we die energie ontrafelen, herbenoemen, en nuttig gebruiken door er een meer genuanceerder activiteit van maken. Een activiteit die aan vertrouwen bouwt. Vertrouwen vanuit de stam, vanuit de kern waarbij je stevig staat als een boom die diep geworteld is.

Zodra bij het lezen van dit verhaal, een situatie bij je opkomt waar je het gevoel van ‘oppleuren’ krijgt en je wilt ermee aan de slag voor jezelf, voor een ander of voor een team, kom dan in actie, vertrouw erop dat je er goed aan doet een eerste stap te zetten.