Kritisch-zijn-laat-je-raken

Kritisch zijn, laat je raken.

‘Kritisch zijn’…, laat je raken.

Op mijn artikel ‘hoe kritisch mag je zijn’ heb ik reacties ontvangen en daar ben ik blij mee, dat betekent dat het onderwerp aanspreekt.

Het woord ‘kritisch zijn’ kan een beladenheid hebben. Zaak is de beladenheid te benoemen en te onderzoeken wat ‘kritisch zijn’ dan bij je oproept en wat bij de ander, om dan te concluderen dat ieder van ons zijn eigen verhaal erbij heeft. En deze verhalen lopen niet synchroon, in tegendeel, de verhalen zijn onze persoonlijke verhalen, belevingen en interpretaties. De verhalen lopen niet synchroon maar wat het wel doet is ‘raken’ aan elkaar en daar zit nu net de essentie.

Wanneer je bij de ander met ‘kritisch zijn’ iets ‘aanraakt’ ontstaat er een trigger. Je triggert een onderliggend, vaak onbewust systeem, waar emoties liggen opgeslagen. Emoties die ontstaan zijn uit gebeurtenissen die we vaak niet als fijn hebben ervaren. Als deze emoties getriggerd worden dan ontwaakt ons lichaam (gestuurd door stresshormonen) en maakt zich klaar voor een zekere alertheid, het wil de situatie vermijden. In deze alertheid gaan we ons anders gedragen, anders praten, voelen onze nek, schouders, maag, droge keel, sluiten ons meer af, hebben een andere gelaatsuitdrukking, we kunnen ons ontoegankelijk maken voor onze omgeving en een muur opbouwen. Onze nieuwe houding en strategie is geboren. Binnen onze muur bepalen we in een voortdurende stroom ons eigen denken en hoe we de situatie ‘te lijf’ gaan. We delen dit vaak niet, uit onwetendheid, angst of omdat we denken dat het wel wegebt. Duurt deze opbouwende innerlijke stress te lang dan ontstaat in een uiterst geval een burn-out.

Een muur opbouwen en ontoegankelijk zijn overkomt ons allemaal, niemand uitgesloten, het sluipt erin en we denken dat we de ander en de situatie met die muur kunnen buitenhouden. En misschien is dat ook wel zo maar erger nog, we houden ook wat ons lief is buiten de deur, het mooie vindt geen weg meer naar je omdat je er niet meer voor openstaat.

Als het interne communicatiebeleid ruimte biedt voor ongemakkelijkheden, in dit voorbeeld voor ‘kritisch zijn’ dan is er ruimte om elkaars verhalen aan te horen. En een verhaal aanhoren verdient begeleiding, want in het aanhoren zit het oordeel niet mee aan tafel. Met aanhoren wordt alle ruimte geboden aan ieders verhaal. In de ruimte ontstaan de inzichten, het willen begrijpen. De inhoud is vaak duidelijk. De emoties daarentegen zijn onderbouwd door ieders persoonlijke verhaallijnen die we verborgen houden om niet nog meer gekwetst te worden. Met zorgvuldigheid in de begeleiding kan er een wereld van begrip ontstaan wat leidt tot inzicht, vaak gebeurt dit al in een eerste gesprek. Begrip en inzicht verzacht onze angst, onze angst voor het onbekende, onzekerheid en het haalt de beladenheid er vanaf. We durven onszelf toegankelijk te maken, te spreken en onze persoonlijke voorkeuren te uiten. Er ontstaat begrip voor elkaar, voor onze standpunten en hoe de situatie beleefd wordt.

Communiceren is het meest essentiële van ons mens zijn. Het kan complex zijn en evenzo intelligent.
Communicatie draagt bij aan ons sociaal welbevinden, het zijn beïnvloedbare factoren die de werkbeleving goed of slecht maken en dus geld kosten of geld opleveren. Een organisatie is zo goed als de kwaliteit van de ‘interne communicatie & samenwerking’.

Als we van ‘interne communicatie & samenwerking’ een lerende activiteit maken is het een feit dat we meer betrokken raken bij ons werk en we beter gaan presteren én komt succes ons allen ten goede. Maak afspraken met elkaar, vertel wat je verwachtingen zijn, geef toe dat communicatie niet perfect hoeft te zijn en start ermee met een professional.
Laat me weten wat jullie bezig houdt, wat mag ik belichten binnen jullie organisatie, stuur me een mail: mail@eliannemeertens.com

Hartelijke groet,
Elianne